Πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται αυτοκρατορική δύναμη;

Τι είναι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός;

Στη δεκαετία του 1800, ως κύριοι αποικιοκράτες του Παλαιού Κόσμου ζούσαν σε συνεχή ένταση και οι στρατιωτικές συγκρούσεις στην Ευρώπη δεν φαινόταν να τελειώνουν, σύντομα οδήγησε σε αυξημένη ζήτηση αγαθών και εμπορευμάτων που οι ευρωπαίοι ανταγωνιστές δεν μπορούσαν να αγοράσουν ο ένας από τον άλλο. Αυτό ώθησε την ανάπτυξη της βιομηχανοποίησης στις Ηνωμένες Πολιτείες και δημιούργησε μεγάλη ζήτηση για αμερικανικές βιομηχανίες σε φυσικούς πόρους από το εξωτερικό, ωθώντας το Υπουργείο Εξωτερικών να αναζητήσει νέες ζώνες επιρροής. Η επιθυμία να επεκταθεί το σύστημα αξιών του σε όλο τον κόσμο ήταν μια άλλη κινητήρια δύναμη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Οι επιτυχίες της αμερικανικής οικονομίας, ένα αποτελεσματικό Σύνταγμα και η αειφόρος ανάπτυξη του κατά κεφαλήν εισοδήματος στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, μετατράπηκαν σταθερά σε μια μορφή ηγετικής ιδεολογίας. Πολλοί Αμερικανοί ευνοούσαν να δουν τέτοια ορόσημα όπως το "αμερικανικό όνειρο" και η "αμερικανική ελευθερία" που ενσωματώνονται σε χώρες με παλαιότερες πολιτιστικές παραδόσεις. Αυτό έδωσε ώθηση στη μακροπρόθεσμη πολιτιστική επέκταση, συνεχίζοντας μέχρι σήμερα.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η βόρεια αμερικανική ήπειρος είχε διερευνηθεί εξ ολοκλήρου και μετατράπηκε σε μωσαϊκό αποικιών που ανήκουν σε μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και, στην πραγματικότητα, οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Την ίδια εποχή όλες οι ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική χωρίστηκαν σε εδραιωμένες πολιτείες και στις αποικίες. Ωστόσο, βλέποντας την ανάπτυξη των αποικιακών ευρωπαϊκών χωρών, οι Αμερικανοί δεν άφησαν το όνειρό της να επεκτείνει τα σύνορά της. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν πολλές πιθανότητες να διεκδικήσουν επικράτειες επιρροής εκτός των συνόρων της και επίσης δεν ήθελαν να επαναλάβουν τη μοίρα των αυτοκρατοριών του παρελθόντος, καταστράφηκαν από την υπερβολική εδαφική ανάπτυξη. Αντ 'αυτού, οι ηγέτες της χώρας και οι μεγάλοι κατασκευαστές ευνοούσαν μια οικονομική επέκταση. Η ύπαρξη καλά εδραιωμένων σχέσεων αγοράς και λειτουργικών εμπορικών μοντέλων εντός της χώρας, ήταν απλώς μια φυσική επιθυμία να πάει και να κερδίσει νέες αγορές για το εμπόριο, καθώς και για να αποκτήσει πρόσβαση σε πρώτες ύλες. Το νέο αμερικανικό έθνος είχε καλές εμπορικές δεξιότητες και, χωρίς να ασχολείται τόσο πολύ με την πολιτική, εισήλθε εύκολα στις οικονομικές σχέσεις με τις χώρες διαφόρων πολιτικών προσανατολισμών.

Ιστορικά εδάφη των ΗΠΑ

Η πρώτη σημαντική εδαφική επέκταση πραγματοποιήθηκε μετά τον ισπανικό-αμερικανικό πόλεμο του 1898, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπλήρωσαν την ήδη κατοχή του με νέες εκτάσεις στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο, τη Χαβάη, το Γκουάμ και τις Φιλιππίνες. Τα ιστορικά εδάφη που θεωρούνται ότι αποτελούν μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν έχουν ακόμη αποκτήσει ανεξαρτησία, περιλαμβάνουν:

  • Midway νησιά, που ενσωματώθηκε το 1867
  • Πουέρτο Ρίκο, 1898
  • Αμερικανική Σαμόα, 1899
  • Παρθένοι Νήσοι Charlotte Amalie, 1927
  • Νησιά Βόρειες Μαριάνες, 1947
  • Γκουάμ, 1950

Μια άλλη μοναδική περίπτωση παρατηρείται στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας, στις Νήσους Μάρσαλ και στο Παλάου. Αυτά τα εδάφη απέκτησαν ανεξαρτησία, αλλά παραμένουν σε ελεύθερη σύνδεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Βοήθεια των ΗΠΑ, Παρέμβαση και Διπλωματία

Μια επίδειξη δύναμης ήταν ο κύριος τρόπος για να υπενθυμίσουμε τα συμφέροντα των ΗΠΑ σε διάφορα μέρη του κόσμου. Η κανονικότητα με την οποία διεξήχθη η ξένη παρέμβαση (περίπου μία φορά κάθε 1.5 χρόνια), είναι μια σκόπιμη πολιτική με καλά αναπτυγμένο σχέδιο και καθορισμένους στόχους. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι προσπάθειες των αμερικανικών εξωτερικών πολιτικών κατευθύνονταν στη μη διάδοση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Αφρική, την Κεντρική Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ ταυτόχρονα οι Ηνωμένες Πολιτείες εκφράζουν ενεργά τα συμφέροντά τους στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Πιο πιστή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι οι μεσαίες και χαμηλού εισοδήματος χώρες της Ευρώπης και ορισμένες αφρικανικές χώρες, καθώς εδώ και δεκαετίες η αφρικανική ήπειρος υπήρξε μείζων δικαιούχος ορισμένων από τα μεγαλύτερα προγράμματα ανθρωπιστικής βοήθειας των Ηνωμένων Πολιτειών. Γενικά, οι χώρες που έχουν αιώνες πολιτιστικές παραδόσεις και εκείνες των καθιερωμένων κυβερνητικών αρχών και ηθικών προτύπων, δυσκολεύονται να υιοθετήσουν αξίες και ιδέες που δεν θα είχαν περάσει από τη δοκιμασία του χρόνου (όπως η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου) η γνώμη τους είναι οι κύριες πρωτοβουλίες των ΗΠΑ.

Οι απόψεις άλλων χωρών για την παγκόσμια παρουσία των ΗΠΑ

Η βασική κατεύθυνση της αμερικανικής διπλωματικής πολιτικής τον 20ό αιώνα έχει γίνει μια έκκληση για παγκόσμια ασφάλεια, η οποία θα περιλαμβάνει και την πυρηνική ασφάλεια. Οι ΗΠΑ είχαν την ανώτερη τεχνολογία των πυρηνικών όπλων και εκτέλεσαν σε διεθνείς χώρους με το μεγαλύτερο αριθμό πρωτοβουλιών ασφάλειας, καθιστώντας σαφές ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως εγγυητής ασφάλειας για όλες τις χώρες και τις ηπείρους. Ένας άλλος τομέας διπλωματικής εργασίας ήταν η εφαρμογή προγραμμάτων από τους Αμερικανούς προέδρους κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, προκειμένου να διασφαλιστεί η λήψη μέτρων μετριασμού μεταξύ των δύο τμημάτων. Υπήρχαν στρογγυλές τράπεζες και ανάπτυξη προγραμμάτων στο Dartmouth και των αποκαλούμενων συναντήσεων Pug avouch, όπου η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εκφράσουν τα συμφέροντά τους και να αναζητήσουν έναν ισορροπημένο συμβιβασμό. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της αμερικανικής διπλωματίας ήταν η υπογραφή της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι το 1975, η οποία υποχρέωσε την ΕΣΣΔ και τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας να εφαρμόσουν μια ανοικτή πολιτική και να δημοσιοποιήσουν τα δεδομένα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις χώρες του ανατολικού μπλοκ.

Οι ξένες παρεμβάσεις των ΗΠΑ άρχισαν μαζικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Ωστόσο, οι μεγαλύτερες στρατιωτικές εταιρείες της πρόσφατης ιστορίας είναι πιο ανοιχτές, καθώς μας δίνουν την αίσθηση των πρόσφατων προτύπων:

  • Γρενάδα, 1983, μονομερής παρέμβαση των ΗΠΑ
  • Παναμάς, 1989
  • Τη Σομαλία, το 1993 και την παρέμβαση των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών με κυρώσεις του ΟΗΕ.
  • Γιουγκοσλαβία, το 1995, τη λειτουργία του ΝΑΤΟ χωρίς την επιβολή κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
  • Το 2003, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με μια παρέμβαση των συμμάχων χωρίς άδεια του ΟΗΕ.
  • Τη Λιβύη, το 2011, με την παρέμβαση του ΝΑΤΟ με τις κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Τρέχουσες ξένες παρεμβάσεις των ΗΠΑ

Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ του ΝΑΤΟ και των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, το επίκεντρο των Ηνωμένων Πολιτειών μετατοπίστηκε στη στρατιωτική βοήθεια στα καθεστώτα αντιπολίτευσης στην Ευρώπη, όπως η Γιουγκοσλαβία και η Μέση Ανατολή, όπως το Ιράκ και η Λιβύη. Ωστόσο, οι μεγαλύτεροι δικαιούχοι της οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας με την πάροδο των χρόνων είναι δύο κράτη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, δηλαδή το Ισραήλ και η Αίγυπτος. Στη συνέχεια, στον κατάλογο αυτών των περισσότερων από 70 ΗΠΑ που λαμβάνουν βοήθεια είναι η Κολομβία, η Ιορδανία και το Πακιστάν. Ωστόσο, η μεγαλύτερη δυσαρέσκεια με τις πολιτικές των ΗΠΑ εξακολουθεί να παρατηρείται στις χώρες της Μέσης Ανατολής, όπου ο πληθυσμός ομολογεί κυρίως το Ισλάμ. Επί του παρόντος υπάρχει διατηρημένη στρατιωτική παρουσία του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν, που βρίσκεται εκεί από το 2001 με την παρέμβαση του ΝΑΤΟ που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ, η οποία συνέβη χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Έτσι και στο Ιράκ και στη Συρία, όπου το ΝΑΤΟ στηρίζει την πολιτική αντιπολίτευση του καθεστώτος Assad, και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του "Ισλαμικού κράτους (ISIS)" συνεχίζονται.

Συνιστάται

Τα πιο δημοφιλή νησιά της Κροατίας
2019
Θρησκευτικές πεποιθήσεις και ελευθερίες στο Ιράν
2019
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες βιομηχανίες στον Καναδά;
2019